HET VERHAAL VAN LUÍS

  

Op 24 augustus was ik alleen bij de eigenares (Pups 3'zo UT Rijkevorsel) in hun schuur achter hun huis. Alles leek goed en heel onschuldig. Ik kreeg alleen Luís en zijn broertje te zien. Ik zag hen wat rondspelen en voelde al snel dat Luís mij uitkoos als zijn baasje. 

Ondertussen was de eigenares en ik druk aan het praten over hoe ik ooit bedrogen was bij een broodfokkerij, dat wij na amper 3 jaar onze hond hadden moeten laten inslapen en ik dit nooit van mijn leven wilde meemaken. Ze stelde me gerust dat 'ze dit met hart en ziel deed want dat je dat anders niet zovele jaren kan volhouden'. Ik vroeg haar om de mama te mogen zien maar daar had ze snel een antwoord voor klaar, wat achteraf gewoon een heel stom excuus was. Zo naïef als ik op dat moment was regelden we het papierwerk, betaalde ik de €950 en kreeg ik een Oost-Europees paspoort mee (Slowakije). Ik kon mijn woede niet verbergen en uitte mijn ontevredenheid. De verkoopster bleef mij geruststellen dat dit wel op een eerlijke manier gebeurde en Luís perfect gezond was. Met mijn schattige spruit reed ik naar huis, eenmaal in Gent begon de miserie.

 

Hij gaf over. Dit na nog geen 2 uur na de verkoop. Volgende dag zijn we naar de dierenarts gegaan, een week nadien opnieuw en ongeveer 3 weken later lag Luís voor zijn leven te vechten in de dierenkliniek in Merelbeke. Hij kwam er gelukkig door, wonder boven wonder. Hij bleef fragiel en tenger maar genoot ten volle van zijn leventje bij ons. Jammer genoeg bleef hij continu diarree hebben, had hij weinig eetlust en was hij vaak heel moe. 

 

Begin november kregen we dit niet onder controle en kwamen we te weten dat Luís een ernstige parasiet had waardoor hij weer onmiddellijk moest opgenomen worden in de dierenkliniek. Het was ongelooflijk moeilijk om zo'n tenger, zwak hondje te laten genezen van die verschrikkelijke worm. Luís was nog maar een schim van zichzelf. Tranen vloeiden dagelijks bij ons in overvloed. Ik bezocht hem niet 1 keer maar wel 2 of 3 keer per dag als ik kon en mocht. Hij verbleef namelijk weer zoals de eerste keer in quarantaine, om andere honden of dieren het niet te laten overnemen.  Op 24 november kregen we het geweldige nieuws dat hij de parasiet had verslaan en hij terug met ons mee mocht naar huis. 

 

Daarna ging het beter. Hij was duidelijk iets sterker en steviger geworden. Enkele maanden konden we zonder problemen (wel continue kopzorgen uiteraard) genieten van elkaar. Wandelingen, samen in de zetel, bezoekjes, lange autoritjes.. overal was hij bij. Daarom wilden we hem graag ook mee op vakantie naar Spanje nemen. We gingen naar de dierenarts voor de juiste inentingen en de nodige documenten. Jammer genoeg ging het consult iets anders dan ik had gepland. Ze voelde dat het weer niet goed zat en wilde hem eerst sterker maken voor ze hem die zware spuitjes ging geven. Weer medicatie, andere speciale voeding.. álles probeerden we weer om hem zo goed mogelijk te krijgen. Hij werd weer iets beter maar we beslisten om hem hier te laten in zijn vertrouwde omgeving. Na de vakantie bleven we genieten van de zomer: mee naar Yannick zijn wedstrijden, terrasjes met vrienden, hele dagen spelen in de tuin bij mijn ouders.. zijn hondenleven was alles waar elke hond van kon dromen.

 

Mijn wereld stortte echter volledig in toen we tijdens het verjaardagsetentje van Yannick buiten zaten te eten in een restaurantje en we een gigantische waterachtige plas stoelgang onder onze tafel vonden. Luís had niets meer onder controle, was volledig op en had onmiddellijk hulp nodig. De volgende ochtend gingen we naar de specialiste thuis die hem volledig onderzocht (bloed, echo's enz). We kwamen veel te weten over zijn toestand over zijn inwendige organen. Die waren er blijkbaar verschrikkelijk aan toe. Ze wilde graag verdere testen doen en hem een paar dagen verder opvolgen bij haar thuis. Ik belde haar elke dag en hoorde dat het beter ging.

 

Ik mocht eindelijk op bezoek komen op 19 juli. Toen ik 's morgens op mijn werk aankwam, kreeg ik van hen telefoon. Ik dacht dat ik niet op bezoek mocht komen maar dat ik hem die avond gewoon mee ging mogen nemen maar niets was minder waar. Ze vertelde mij dat Luís het niet had gehaald. Dat zijn organen tijdens de nacht waren gaan falen. Ze hadden alle moeite van de wereld gedaan om hem erdoor te halen maar hij was in shock gegaan en nog geen 5 minuten later was er geen hartslag meer te voelen.  Dit is de meest donkere dag in mijn ganse leven. Niet alleen mijn hondje was gestorven maar ook mijn kindje, mijn allerbeste en trouwste vriend, diegene die dag en nacht stond te springen om bij ons te zijn,.. 

 

's Avonds bezochten we hem en besloten we hem mee te nemen om hem 2 dagen later te laten cremeren en hem een mooi afscheid te geven. Tot op dit moment, gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk, voor hem ween, hem gewoon bij me wil,... Ik ga zelfs nog naar onze vaste wandelplaats als ik hem te hard mis. Toen hebben we elkaar gezworen dat we alles eraan gingen doen zodat mensen niet dezelfde 'fout' gaan maken en broodfokkerij te steunen. Je kwetst niet alleen jezelf maar ook je puppy die zo hard moet afzien, de moeder die volledig uitgebuit en mishandeld wordt. Het is onbeschrijfelijk wat deze situatie mij heeft aangedaan, hoe dat die mij gebroken heeft (nu nog steeds) en vooral hoe gemotiveerd ik ben om mijn steentje bij te dragen bij Anti broodfok!

Liefs, Kim Vandoninck,

Vriendin van Yannick Thoelen